De lerende docent

In ontmoeting de volgende stap te zetten

Vernieuwen: helpend “oud” bewaren en leren tegenspreken

IMG_9852Mijn streven, versneld studenten de kans geven om als duurzaam opgeleide financial het beroepsveld te betreden.

Een mogelijkheid is om het aan ieder vak apart toe te voegen. Een andere optie is om tijdelijk een aparte module in het leven te roepen. Een module waarin we als docenten samen met studenten leren en experimenteren met wat daarvoor nodig is, een proeftuin, om het geleerde later in het reguliere onderwijs toe te passen. Nog een andere is om dat geheel buiten de opleiding vorm te geven. In alle gevallen: onderwijsvernieuwing.

Bij vernieuwing zijn mijn valkuilen:

  • de neiging het helemaal anders te willen doen.
  • en tegelijkertijd rekening te houden met de grenzen waar het straks aan moet voldoen.
  • tegenspraak slecht georganiseerd krijgen

Ik leer iedere dag beter die valkuilen te omzeilen 🙂

Dus niet totaal anders?

Nee dus, er zijn elementen van het “oude” die ik graag wil bewaren. Met name omdat ik graag wil dat het “scalable” is, dat het niet vastloopt als meer mensen gaan meedoen.

  • Een gestructureerd leerproces zorgt ervoor dat, met een redelijke mate van zekerheid, de student dat leert waarvoor hij “aanhaakte”.
  • De zaak in het midden. Een student haakt aan omdat hij iets wil leren. Uit blog van Alderik Visser

‘de zaak’, die letterlijk tussen de docent en de leerling in staat: inter-esse = het ‘tussen-zijn’ van datgene wat geleerd moet worden.

  • De uitdaging die een assessment biedt om grenzen te verleggen.

Wat ik aan dat “oude” wel graag wil toevoegen:

  • Binnen die structuur dient ruimte te zijn om te doen “wat nodig is op dat moment”, een flexibele invulling dus.
  • Dat gestructureerde leerproces is respectvol rondom de tijd van de student en kent dus grote delen die in eigen tempo/tijd kunnen worden uitgevoerd (MOOC?), bevat ook keuzemogelijkheden.
  • De inhoud kan snel aangepast worden aan nieuwe ontwikkelingen.
  • De student ervaart de zin/betekenis van wat hij leert.
  • De student ervaart aandacht en ondersteuning van zijn persoonlijke leerproces.
  • Het assessment, vanuit het waarderend perspectief, een feestje omdat je je eigen groei zichtbaar maakt.

Afstand nemen van de huidige grenzen?

Dat rekening houden met de huidige grenzen zorgt ervoor dat ik veel vernieuwingen uitsluit. De huidige werkwijze is namelijk prima om te voldoen aan de huidige grenzen (beschikbare tijd, accreditatie, eisen beroepsvereniging, soort toets).

Wat ik me dan afvraag: Zijn die grenzen echt en terecht.

Zo schrijvend vraag ik me af waarom ik zo weinig houvast heb om die grenzen te kunnen beoordelen. Waarom zoveel overgelaten wordt aan commissies?

Persoonlijk zou ik graag de tijd nemen om eens samen na te denken over een fundamenteel andere organisatievorm. Een soort Buurtzorg in het onderwijs, met zelfregulerende teams.

Leren tegenspreken!

Om een goed leerproces te ontwerpen is het nodig dat, liefst in een vroeg stadium, mensen het proces in twijfel mogen trekken, vragen mogen stellen. Als ze gelijk hebben versterkt dat het proces, als ze geen gelijk hebben ook. (want jij weet nog beter waarom je doet wat je doet)

Als docent “verdraag” ik dat soms beter van collega’s dan van studenten. Dat heeft te maken met overtuigingen over de rol van docent.

Ik geef die kans ook vaak eerder aan docenten dan aan studenten. Dat heeft dan vaak te maken met het niet zien van de mogelijkheid om studentenfeedback een plek te geven in het ontwerpproces. En tijdens het leerproces: met het niet zien van de mogelijkheid om de feedback direct te gebruiken om het proces te veranderen.

En soms heeft het te maken met de eigen onzekerheid. Ik vond dit een heel mooi citaat uit het boek van Jan Bommerez, Minder moeten, meer flow. Hoe dichter bij de eigen essentie, hoe minder last bij “tegensprekers” van onze defensiemechanismen.

IMG_1217

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Geef een reactie

© 2017 De lerende docent

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: