De lerende docent

In ontmoeting de volgende stap te zetten

Mentoraat, waarom ik ermee wil stoppen.

Deze dagen sluit ik met een aantal studenten het mentoraat af. Twee jaar lang was ik hun mentor. Ik heb het met plezier gedaan. Het zijn gemotiveerde studenten die uitkijken naar hun stage. Hun woorden: ” Ze vonden het leuk te weten dat er iemand was waar ze terecht konden. Het waren gezellige gesprekjes. Maar er echt er iets aan gehad… De opdrachten, nee niet echt iets aan gehad wat ik me zo herinner.  Bedankt mevrouw.”  Ze stappen over naar het hoofdfasementoraat, waar de begeleiding meer is afgestemd op wat ze nodig hebben.

Wat wil ik eigenlijk met dat mentoraat/slb. Hoe zit het hier met die balans.
Taakeisen
  • In de gaten houden wanneer gesprekken ingepland dienen te worden
  • Gesprekken inplannen
  • Mappen controleren op volledigheid, dan lezen
  • Gezamenlijk kosten bovenstaande activiteiten meer tijd dan:
  • Gesprek voeren (15 min)
Verzachtend
  • Digitaal inleveren
  • Digitaal controleren op volledigheid
  • Dan het gesprek voor me inplannen
  • Gesprekken met een kwartier tussenpauze.
  • In dat kwartier moet het fysiek mogelijk zijn om de ingeleverde stukken te lezen.
Energiebron
  • Tijdens die twee jaar zien dat studenten toegroeien naar het beroep.
  • Zien dat studenten hun sterke punten ontdekken.
  • Er zijn als ze het even moeilijk hebben.
Versterkend
  • Groeirapporten
  • Leerblog/ twistter, ik kan reageren op het moment dat ik iets kan toevoegen aan het leren van de student.
Conclusie: ik zie mogelijkheden om dit in balans te krijgen. Maar in z’n huidige vorm is voor mij de balans niet ok. En ga ik verzoeken mij volgend jaar geen nieuwe mentorstudenten te geven.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Geef een reactie

© 2017 De lerende docent

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: